مؤمن چهل شب را سپرى نمى كند جز آن كه پيشامدى برايش شود كه غمگينش سازد تا بدان وسيله متنبه گردد.
الامام الصادق : البحار
هرگاه خداوند خير بنده اى را بخواهد و او گناهى ورزد، در پى آن گناه به مصيبتى گرفتارش سازد تا او را به ياد استغفار اندازد.
و هرگاه خداوند شر و بدى بنده اى را خواهد و او گناهى ورزد، در پى آن بدو نعمتى بخشد تا آمرزش خواهى را از يادش ببرد و آن گناه را ادامه دهد. و این فرموده ی خداى عزوجل است كه: «از راهى كه خود نمى دانند بتدريج آنان را فرو مى گيريم» يعنى به وسيله دادن نعمت در هنگامى كه گناه مى ورزند.
الامام الصادق : البحار
مؤمن به دو کفه ترازو مى ماند كه هر چه بر ايمان او افزوده شود بلايش فزونى مى گيرد تا با دامنى پاك از گناه خداى عزوجل را ديدار كند.
الامام الكاظم : البحار
حالا بازم بگو چرا مشکل دارم؛ چرا اینجور میشه؛ چرا اونجور میشه، مگه نه من دعا کردم.
بیخیال بابا .... برو حالشو ببر مومن !
